بعد از این‌که ادیتور از مرحله‌ی «موبایل یا سیستم؟» عبور می‌کند، معمولاً به یک سؤال جدید می‌رسد؛ افتر افکت یا پریمیر؟

سؤالی که در ظاهر فنی است، اما در واقع نشان می‌دهد ادیتور هنوز مسئله‌ی اصلی را درست نفهمیده!

دقیقاً مثل همان بحث موبایل و کامپیوتر  که در مقالات گذشته ادیتچی داشتیم، اینجا هم مشکل انتخاب ابزار نیست، مشکل نگاه به ابزار است. خیلی‌ها فکر می‌کنند باید یکی را انتخاب کنند و برای همیشه روی همان بمانند؛ یا پریمیرکار باشند یا افتر افکتی. همین دوگانه‌ی اشتباه، بخش بزرگی از ادیتورها را وارد مسیر فرسودگی می‌کند.

قبل‌تر گفتیم ادیت با موبایل آموزش کوتاه‌تری دارد، اما زمان اجرا را بالا می‌برد، مخصوصاً در ادیت‌های یوتیوبی. در مقابل، ادیت با سیستم آموزش زمان‌برتری می‌خواهد، اما وقتی وارد اجرا می‌شوی، زمان به نفع تو کار می‌کند. همین منطق، عیناً بین پریمیر و افتر افکت هم وجود دارد.

پریمیر جایی است که ادیت واقعی اتفاق می‌افتد. روایت، ریتم، حذف اضافه‌ها، تصمیم‌گیری درباره‌ی این‌که چه چیزی بماند و چه چیزی برود. بیش از هفتاد درصد ادیت یک ویدیوی بلند یوتیوبی، اگر درست انجام شود، باید در پریمیر تمام شود. این نرم‌افزار برای سرعت، نظم و تحویل پروژه ساخته شده، نه برای نمایش قدرت.

افتر افکت اما داستان دیگری دارد. افتر افکت ابزار طراحی حرکت است، نه تدوین خطی. جایی است که جزئیات بصری، تأکید، موشن و حس حرفه‌ای اضافه می‌شود. مشکل از جایی شروع می‌شود که ادیتور می‌خواهد کل پروژه‌ی یوتیوبی را در افتر افکت ببرد؛ همان‌جایی که زمان اجرا چند برابر می‌شود، پروژه‌ها نیمه‌کاره می‌مانند و انرژی ادیتور تحلیل می‌رود.

اینجا شباهت عجیبی با ادیت موبایل دیده می‌شود. افتر افکت مثل موبایل، اگر در جای درست استفاده نشود، به‌ظاهر جذاب است اما در عمل زمان‌بر و فرسایشی می‌شود. ادیتور احساس می‌کند «حرفه‌ای کار می‌کند»، اما در واقع زمانش را می‌سوزاند.

یادگیری پریمیر و افتر افکت نسبت به اپلیکیشن‌های موبایل، قطعاً زمان بیشتری می‌خواهد. این واقعیتی است که نمی‌شود انکارش کرد. اما این زمان آموزشی، یک هزینه‌ی یک‌بار مصرف است. بعد از آن، هر پروژه‌ای که ادیت می‌کنی، سریع‌تر، دقیق‌تر و با کنترل بیشتر جلو می‌رود؛ مخصوصاً در ویدیوهای بلند یوتیوبی که طولانی‌اند و اصلاح‌های زیادی دارند.

تدوینگرهایی که هوشمندانه کار می‌کنند، نه پریمیر را دست‌کم می‌گیرند و نه افتر افکت را بیش‌ازحد بزرگ می‌کنند. آن‌ها می‌دانند پریمیر ستون فقرات پروژه است و افتر افکت چاشنی آن. می‌دانند اگر همه‌چیز را ببرند داخل افتر افکت، پروژه قوی‌تر نمی‌شود؛ فقط دیرتر تمام می‌شود.

در تجربه‌های واقعی، تفاوت کاملاً مشخص است. ادیتورهایی که کل ویدیو را در افتر افکت ادیت می‌کنند، معمولاً یا پروژه را با تأخیر تحویل می‌دهند یا بعد از چند ماه خسته می‌شوند. در مقابل، ادیتورهایی که ۸۰ درصد کار را در پریمیر انجام می‌دهند و فقط بخش‌های لازم را به افتر افکت می‌برند، هم خروجی حرفه‌ای‌تری دارند، هم زمان آزاد بیشتری.