و معمولاً دنبال یک جواب قطعی است؛ این‌که کدام «بهتر» است و کدام «حرفه‌ای‌تر». اما واقعیت این است که این سؤال، اگرچه فنی به نظر می‌رسد، جواب فنیِ واحدی ندارد. جوابش کاملاً شخصی است و به نوع نگاه تدوینگر به تصویر، سرعت، پروژه و آینده‌ی کاری‌اش برمی‌گردد.

پریمیر برای خیلی از تدوینگرها، مخصوصاً در دنیای محتوا، انتخاب منطقی‌تری است. سرعت بالا، کار منظم، هماهنگی با پروژه‌های یوتیوبی و محتوای طولانی، باعث می‌شود تدوینگر بتواند بدون درگیر شدن با جزئیات اضافی، روی روایت و ریتم تمرکز کند. برای کسی که تحویل به‌موقع، نظم و اجرای سریع برایش مهم است، پریمیر ابزار قابل اعتمادتری است.

در مقابل، داوینچی بیشتر از آن‌که یک نرم‌افزار تدوین باشد، یک نگاه به تصویر است. داوینچی برای کسی جذاب می‌شود که به رنگ، نور، عمق تصویر و حس سینمایی وسواس دارد. محیط داوینچی، مخصوصاً در بخش کالر، به تدوینگر اجازه می‌دهد تصویر را «بسازد»، نه فقط اصلاح کند. به همین دلیل هم خیلی‌ها وقتی وارد داوینچی می‌شوند، احساس می‌کنند حرفه‌ای‌تر شده‌اند؛ چون کنترل بیشتری روی تصویر دارند.

اما همین‌جا یک سوءتفاهم بزرگ شکل می‌گیرد. بعضی تدوینگرها فکر می‌کنند اگر داوینچی حرفه‌ای‌تر است، پس باید کل پروژه را ببرند داخل داوینچی. درست مثل ادیتورهایی که فکر می‌کنند اگر افترافکت قوی‌تر است، پس باید همه‌چیز را با افترافکت انجام داد. نتیجه‌ی این طرز فکر معمولاً سرعت پایین، خستگی و پروژه‌هایی است که بیش از حد زمان می‌برند.